Nawigacja

Aktualności

Deportacja Polaków z Białostocczyzny, Grodzieńszczyzny i Wileńszczyzny

W nocy z 19/20 czerwca 1941 r. z  rozpoczęła się masowa deportacja Polaków z Białostocczyzny, Grodzieńszczyzny i Wileńszczyzny. Dokonano jej na podstawie uchwały Komitetu Centralnego WKP(b) i Rady Komisarzy Ludowych ZSRS, która nakazywała przeprowadzenie „oczyszczenia” obszarów nadgranicznych z przeciwników władzy komunistycznej. Władza sowiecka przewidywała wysiedlenie osób, uznanych za wrogów ustroju, z terenów Zachodniej Białorusi, Zachodniej Ukrainy, republik nadbałtyckich oraz Mołdawii. Wysiedleniem zostały objęte m.in. osoby, uznane za członków organizacji kontrrewolucyjnych, ze środowisk inteligenckich oraz rodziny kułackie (ziemiańskie)i kolejarzy. Wywózce poddano też uchodźców, osoby z rodzin wcześniej deportowanych oraz więzionych przez NKWD.

 

Wśród osób represjonowanych znalazły się również dzieci, których los na zesłaniu był szczególnie tragiczny. Doznawały głodu, chorób, a także były świadkami śmierci bliskich im osób. Po zawarciu 30 lipca 1941 r. układu Sikorski-Majski, przedstawicielstwo polskie w Związku Sowieckim stworzyło dla polskich sierot domy dziecka np. taka placówka powstała w Tomsku. Polscy delegaci odwiedzali również rosyjskie sierocińce, by móc odnaleźć młodych Polaków. Ewakuacja polskich dzieci ze Związku Sowieckiego była niezwykle trudnym przedsięwzięciem, jednak w jej wyniku udało się ocalić ok. 18 tys. dzieci m.in. znalazły schronienie w: Indiach, Kenii, Ugandzie, Rodezji Północnej, Rodezji Południowej, Związku Południowej Afryki oraz Tengeru.

do góry